کس نیست که آتشی در آرد

خاکی که مرا به باد دادی

یا صاعقه ای درآمدی سخت

هم خانه بسوختی و هم رخت

دود از من و جان من برآرد

اندازد در دم نهنگم

تا باز رهد جهان ز ننگم