وآن گوشه نشین گوش سفته

می خورد دریغ و می زد آهی

گریان همه اهل خانه او

از گم شدن نشانه او

چون گنج به گوشه ای نهفته

از مشغله های جوش بر جوش

هم گوشه گرفته بود و هم گوش