کالای کساد را روائی

مجنون که ز نوش بود بی بهر

می خورد نوالهای چون زهر

می داد ز راه بینوائی

نه نه غم او نه آنچنان بود

کز غایت او غمی توان بود

کان غم که بدو برات می داد