چون برق ز خنده لب ببندم

به کردن کار کار ما نیست

خوشدل نزیم من بلاکش

وان کیست که دارد او دل خوش

ترسم که بسوزم ار بخندم

گویند مرا چرا نخندی

گریه است نشان دردمندی