چون من ز پی عذاب و رنجم

شک نه که شکوه ازو شود فرد

خنده که نه در مقام خویش است

در خورد هزار گریه بیش است

راحت به کدام عشوه سنجم

آن پیر خری که می کشد بار

تا جانش هست می کند کار