از وی نکنم کمند کوتاه

گر باشد چو شراره در سنگ

از آهنش آورم فرا چنگ

تا همسر تو نگردد آن ماه

مجنون ز سر امیدواری

می کرد به سجده حق گزاری

کاین قصه که عطر سای مغزست