می کرد چو حاجیان طوافی

او جمله دعای صلح می خواند

هرکس طللی به تیغ می کشت

او خویشتن از دریغ می کشت

انگیخته صلحی از مصافی

گر شرم نیامدیش چون میغ

بر لشگر خویشتن زدی تیغ