آزاد کنی که بادی آزاد

آنکس که دم نهنگ دارد

به زانکه بماند و ننگ دارد

گر هیچ رسی مرا به فریاد

ورنه به خدا که باز گردم

وز ناز تو بی نیاز گردم

برم سر آن عروس چون ماه