بی کینه وری سلاح بسته

وانگاه ز دامشان رها کرد

رفت از پس آهوان شتابان

فریاد کنان در آن بیابان

چون گل به سلاح خویش خسته

در مرحله های ریگ جوشان

گشته ز تبش چو دیگ جوشان