خورشید قصب ز ماه پوشید

از دل به هوا بخار داده

خارا و قصب به خار داده

شب چون قصب سیاه پوشید

آن شیفته مه حصاری

چون تار قصب شد از نزاری

زانسان که به هیچ جستجوئی