وان زاغ پریده شاخ بر شاخ

چون کشته خشک ماند بی بر

خواه ابر به بار و خواه بگذر

این تیر زبان گشاده گستاخ

او پر سخن دراز کرده

پرنده رحیل ساز کرده

چون گفت بسی فسانه با زاغ