چندانکه نداشت عقل باور

از بهر فریشهای زیبا

چندین شترش به زیر دیبا

وز بختی و تازی تکاور

زان زر که به یک جوش ستیزند

می ریخت چنانکه ریگ ریزند

آن زر نه که او چو ریگ می بیخت