آن خانه ریگ بوم را سست

آن زر نه که او چو ریگ می بیخت

بر کشتن خصم ریگ می ریخت

کرده به چنان مروتی چست

روزی دو ز رنج ره برآسود

قاصد طلبید و شغل فرمود

جادو سخنی که کردی از شرم