این فاخته رنج برد در باغ

ما را به زبان مکن فراموش

شد در سر باغ تو جوانیم

آوخ همه رنج باغبانیم

چون میوه رسید می خورد زاغ

خرمای تو گرچه سازگار است

با هر که به جز منست خار است