با آه چو من سموم داغی

چون میوه رسید می خورد زاغ

خرمای تو گرچه سازگار است

با هر که به جز منست خار است

کس بر نخورد ز چون تو باغی

چون سرو روانی ای سمنبر

از سرو نخورده هیچکس بر