سر تا قدمش نظر برانداخت

کردند ز روی بی قراری

بر خود به هزار نوحه زاری

چون چشم پدر ز گریه پرداخت

دیدش چو برهنگان محشر

هم پای برهنه مانده هم سر

از عیبه گشاد کوتی نغز