در هیکل او کشید جامه

هم پای برهنه مانده هم سر

از عیبه گشاد کوتی نغز

پوشید در او ز پای تا مغز

از غایت کفش تا عمامه

از هر مثلی که یاد بودش

پندی پدرانه می نمودش