کای جان پدر نه جای خوابست

از غایت کفش تا عمامه

از هر مثلی که یاد بودش

پندی پدرانه می نمودش

کایام دو اسبه در شتابست

زین ره که گیاش تیغ تیز است

بگریز که مصلحت گریز است