با وحش چو وحش گشته هم دست

بی دستوری کس نشد پیش

در موکب آن جریده رانان

می رفت چو با گله شبانان

کز وحش به وحش می توان رست

مردم به تعجب از حسابش

وز رفتن وحش در رکابش