مگذار که عاجزی غریبم

وای هر که نه با تو برسرش خاک

ای خاک من از تو آب گشته

بنگر به من خراب گشته

از رحمت خویش بی نصیبم

آن کن ز عنایت خدائی

کاید شب من به روشنائی