زین غم چو نمی توان بریدن

آخر چو زنست هم بود زن

زن گیر که خود به خون دلیر است

زن باشد زن اگرچه شیر است

تن در دادم به غم کشیدن

لیکن جگرم به زیر خونست

کان یار که بی من است چونست