کان شیفته ز خود رمیده

خاموش بدن روا ندیدم

آن نقش که بودم از تو معلوم

بر دل زدمش چو مهر بر موم

هست از همه دوستان بریده

باد است ز عشق تو به دستش

گور است و گوزن هم نشستش