کرد از پدرت به نوحه در یاد

بعد از نفسی که سر برآورد

آهی دیگر از جگر برآورد

بگریست به های های و فریاد

وز بی کسی تو در چنین درد

می گفت و بران دریغ می خورد

چون کرد بسی خروش و زاری