دانی که خطاست بر تو خواندن

من ماه و تو آفتابی از نور

چشمی به تو می گشایم از دور

عذر قدمم به باز ماندن

مرگ پدر تو چون شنیدم

بر مرده تن کفن دریدم

کردم به تپانچه روی را خرد