جامه زده چون بنفشه در نیل

کردم به تپانچه روی را خرد

پنداشتم آن پدر مرا مرد

در دیده چو گل کشیده ام میل

با تو ز موافقی و یاری

کردم همه شرط سوکواری

جز آمدنی که نامد از دست