آخر تو چه می خوری شب و روز

بود او ز نواله خوردن آزاد

زو میستد و به وحش می داد

پرسید سلیم کی جگر سوز

از طعمه تواند آدمی زیست

گر آدمی طعام تو چیست

گفت ای چو دلم سلیم نامت