بر خاک نشین و باد مفروش

در قالب این قواره پست

چون بر گذری ز حد پستی

در خود نه گمان بری که هستی

ننگی چو ترا به خاک می پوش

آن ذوق نشد هنوزت از یاد

کز حاجت خلق باشی آزاد