لیلی که جمیله جهانست

وانگه در عذر و آفرین زد

گفت ای به تو ملک عشق بر پای

تا باشد عشق باش برجای

در دوستی تو تا به جانست

دیریست که روی تو ندیدست

نز لفظ تو نکته ای شنیدست