این گفت و گرفت راه صحرا

می خوردن با تو نیز دانم

در بزم تو می خجسته فالست

یعنی به بهشت می حلالست

خون در دل و در دماغ صفرا

وان سرو رونده زان چمنگاه

شد روی گرفته سوی خرگاه