وامی که جهان دهد ستاند

افشاند چوم باد بر جهان دست

جانش ز شکنجه جهان رست

او رفت و رویم و کس نماند

از وام جهان اگر گیاهیست

می ترس که شوخ وام خواهیست

می کوش که وام او گزاری