تا باز رهی ز وامداری

از وام جهان اگر گیاهیست

می ترس که شوخ وام خواهیست

می کوش که وام او گزاری

منشین که نشستن اندر این وام

مسمار تنست و میخ اندام

بر گوهر خویش بشکن این درج