خرگاه ز خلق کرد خالی

نالد به تضرعی که داند

بیتی به مراد خویش خواند

لیلی به چنین بهانه حالی

بر قاعده مصیبت شوی

با غم بنشست روی در روی

چون یافت غریو را بهانه