خوناب جگر چو شمع پالود

پیچید چنانکه مار بر گنج

از بس که سرشک لاله گون ریخت

لاله ز گیاه گورش انگیخت

بگشاد زبان آتش آلود

وانگاه به دخمه سر فرو کرد

می گفت و همی گریست از درد