گر گنج نه ای چرا چنینی

بر غار تو غم خورم که یاری

چون غم نخورم که یار غاری

هم گنج شدی که در زمینی

هر گنج که درون غاریست

بر دامن او نشسته ماریست

من مار کز آشیان برنجم