هرکه برخاست می فکندش پست

چه سخن سایه وانگهی خورشید؟

ملک را قایم الهی بود

قایم انداز پادشاهی بود

وانکه افتاد می گرفتش دست

با نکو گوهران نکو می کرد

قهر بد گوهران هم او می کرد