مهد بیرون جهان ازین ره تنگ

غلغلی در فکن به آتش تیز

مومی افسرده را در این گرمی

نرم گردان ز بهر دل نرمی

پای کوبی بس است بر خر لنگ

عطسه ای ده ز کلک نافه گشای

تا شود باد صبح غالیه سای