که نوا صد نه صدهزار زدی

بزم نوشیروان سپهری بود

کز جهانش بزرگمهری بود

بود پرویز را چه باربدی

وان ملک را که بد ملکشه نام

بود دین پروری چو خواجه نظام

تو کز ایشان به افسری داری