جو به جو هرچه زوستانی باز

از زمین خورد او شکم واریست

با همه خورد و برد ازین انبار

کم نیاید جوی به آخر کار

یک به یک هم بدو رسانی باز

شمع وارت چو تاج زر باید

گریه از خنده بیشتر باید