زر پرستی بود نه سیم کشی

زر به خوردن مفرح طربست

چون نهی رنج و بیم را سبب ست

آنکه خود را ز رنج و بیم کشی

ابلهی بین که از پی سنگی

دوست با دوست می کند جنگی

به که دل زان خزانه برداری