عقل داند که من چه می گویم

دهخدای ده و برون دهم

گر درآید ز راه مهمانی

کیست کو در میان نهد خوانی

زین اشارت که شد چه می جویم

نیست از نیستی شکست مرا

گله زانکس که هست هست مرا