چون رسیدم به حد انگوری

خامیی داشتم چو میوه رز

روزگارم به حصر می می خورد

تو تیاهای حصر می می کرد

می خورم نیشهای زنبوری

می که جز جرعه زمین نبود

قدر انگور بیش ازین نبود