بر سدیر خورنق از هر باب

صدهزار آدمی به دیدن او

هرکه می دیدش آفرین می گفت

آستانش به آستین می رفت

بیتهائی روانه گشت چو آب

تا یمن تاب شد سهیل سپهر

آن پرستش نه ماه دید و نه مهر