اینک اینک به ترک آن گفتم

من اگر چشم بدنگیرد راه

عذر خواهم از آنچ رفت گناه

پیش از این گر چو غافلان خفتم

مقبلی را که بخت یار بود

خفتنش تا به وقت کار بود

به که با خواب دیده نستیزد