خویشتن را به عشوه کش می داشت

هیچکس را نماند بی روزی

دید کین خیل خانه خاکی

نارد الا غبار غمناکی

عیش خود را به عشوه خوش می داشت

ملک بی تکیه را شناخته بود

تکیه بر ملک عشق ساخته بود