تکیه کردند بر فراخی سال

ملک ازو گرچه سبز شاخی داشت

او چو خورشید پی فراخی داشت

مردمان از غرور نعمت و مال

شکر یزدان ز دل رها کردند

شفقت از سینه ها جدا کردند

هرگهی کافریدگان خدای