دخل بی خرج شد ازین به چیست

فرخ آن شه که او به نعمت و ناز

مرگ را داشت از رعیت باز

هرکه میزاد در جهان میزیست

از خلایق که گشته بود انبوه

بی عمارت نه دشت ماند و نه کوه

از صفاهان شنیده ام تا ری