خانه بر خانه شد تنیده چونی

از خلایق که گشته بود انبوه

بی عمارت نه دشت ماند و نه کوه

از صفاهان شنیده ام تا ری

بام بر بام اگر شدی خواهان

کوری از ری شدی به اسپاهان

گر ترا این حدیث روشن نیست