سر این گور در سمش دوزی

نوش لب زان منش که خوی بود

زن بد و زن گزافه گوی بود

گفت باید که رخ برافروزی

شاه چون دید پیچ پیچی او

چاره گر شد ز بد بسیچی او

خواست اول کمان گروهه چو باد