او چو ابری به هر طرف می گشت

تیر بی زخم و زخم بی تیر است

تا چنان شد که کس به یک فرسنگ

گرد میدان او نیامد تنگ

دشت ازو کوه و کوه ازو شده دشت

کشت چندان از آن سپاه به تیر

که زمین نرم شد ز خون چو خمیر