رخت برداشت از تنش جانش

کشت چندان از آن سپاه به تیر

که زمین نرم شد ز خون چو خمیر

بر تن هرکه رفت پیکانش

صبح چون تیغ آفتاب کشید

طشت خون آمد از سپهر پدید

تیغ بی خون و طشت چون باشد؟